Шул саҡ Лоҡман ҡыҙҙың аяҡтары юҡлығыншәйләп ала. Аптырауҙан, башы әйләнеп, сайҡалыпкитә. Һыуһылыу:— Ә мин һинең исемеңде һорамайым инде. Исемде һиңә үҙем ҡуштым. Ерйегет һинең исемең.Шул саҡта ғына Лоҡман, Һыуһылыуҙың ма-турлығына арбалып, үҙенең ҙур бәләгә тарығанынаңлап ала. Ә үҙе: “Мин был һылыуҙы барыберүҙебеҙгә кәләш итеп алып ҡайтасаҡмын!..” – тип уйлап тора икән.