Кем минең һөйөүемә лайыҡ икән ҡурҡаҡмы, әллә ҡылыйгүҙме?

Ҡыҫҡаһы былай: ул беҙҙең мәктәп­кә беренсе сирек тамамланғас күсеп кил­де. Синыфыбыҙ тупһаһын ашат­лаған­да, моғайын, бар­лыҡ әхирәт­тәрем дә Илнарҙың^* бөҙрәләнеп торған ҡуйы сәсенә ғашиҡ булған­дыр. Ул тый­наҡ ҡына ине. Уҡытыусыбыҙҙың әйт­кәнең тыңлап, үҙенә күрһәтел­гән урынға шым ғына барып ул­тырҙы. Шул саҡ йөрәгем тәңгәлен­дә ниҙер талпынып-талпынып ҡуйған­дай тойол­до һәм дәрес ҡайғыһы тамам кит­те. Ә уҡытыусы, үс ит­кән­дәй, тап шул көн­дө мине таҡтаға саҡырҙы ла үт­кән тема буйынса һорашырға тотон­до. Юҡ, мин былай тырышам ул, әммә барыбер уңыш­тарым ур­таса ғына. Тап үт­кән тема буйынса баһаларым насарыраҡ ине. Күрәһең, апай шуларҙы төҙәт­терергә уй­лаған­дыр. Тик барыһы ла икенселәй килеп сыҡты. Мин тағы, ыҡ-мыҡ итеп тороп, “өс­лө” ал­дым.

Тәнәфескә сыҡҡас әхирәт­тәрем менән йы­йылы­шып Илнар хаҡын­да фекерҙәребеҙҙе ур­таҡлашып алырға бул­дыҡ. Ул минән башҡа тағы бер нисә ҡыҙға оҡшаған икән! Мин шун­да уҡ башҡаларға хәбәр итеп ҡуйҙым: был – минең табыш, кем ауыҙын аса – теш­тәрен һанап сығарам! Быны ишет­кәс тә иң яҡын әхирәтем­дең ниңәлер кәйефе ҡырыл­ды. Хәҙер мин аңлайым: ул да Илнар­ға күҙ һалған булған, әммә тыумыш­тан шым булғас, ауыҙ асып һүҙ әйтмәгән.

Минең “һунар” баш­лан­ды... Иң тәүҙә, уның эргәһенә күсенеп барып ул­тыр­ҙым. Дәрестә, ул-был­ды бел­мәгән булып, тегенең менән һөй­ләшәм. Саҡ ҡына ярҙам итһә лә ин­де шат­ланған булам. Синыфыбыҙҙағы ваҡиғалар бары­шын, кем-кемлеге икән­леген һөй­ләп бирҙем. Һүҙ аралаш үҙем­дең дуҫлашып йөрөгән егетем дә юҡлығы хаҡын­да һүҙ ҡыҫтырҙым. Был ҡыҙыҡһынған­дай бул­ды, шикел­ле. Шулай итеп, айға яҡын ваҡыт та үтеп ките. Ә ул ваҡыт эсен­дә ошо егеткә күҙ һалғандары өсөн мин ике синыфташым­дың сәсен бөр­төкләп өл­гөр­ҙөм.

Шунан беҙҙең мәктәптә дискотека ойош­торҙолар. Мин Илнарҙы “аҡ бейеү­гә” саҡырҙым. Ул ризалаш­ты! Бөтөн әхирәт­тәрем­дең дә тана­уына сирт­кәнем­дән ләззәт­ләнеп, бар донъям­ды онотоп ҡына уның ҡосағын­да йөҙөп йөрөп ята инем, егетем ҡапыл буш­лыҡҡа осто ла кит­те! Нимә булғанын да аңламаным, хыял донъяһынан үҙ аңыма ҡайтҡан­да күҙ ал­дым­да шун­дай күренеш: беҙҙән бер синыфҡа түбән, ҡылы­йгүҙ генә, әммә яман һуғыш суҡмары Рәмис Илнарҙы, иҙән­гә һуҙып һалып тороп, дөмбәҫләп ята. Етмәһә, Рәмис Илнарҙан ғына түгел, минән дә бер башҡа тәпәш! Икеһен ике яҡҡа атып бәрҙем дә ҡысҡырып ебәргәй­нем, Рәмис тыныс­лан­ды былай, ә Илнар хас ҡурҡаҡтарса  Рәмис ал­дын­да аҡланырға тотон­до: был ҡыҙыҡай (мин инде) – үҙе килеп бейеүгә саҡырҙы, мин теләмәгәй­нем һ.б.

Шулай хәл­дәр. Миңә оҡшағаны – ҡурҡаҡ. Мине оҡшатҡаны – тәпәш, ҡылы­йгүҙ, йәш­кә бәләкәс, әммә батыр... Хәҙер йөрө ин­де ҡайһыныһын һай­лай ал­май. Нимә эш­ләйем икән? Кәңәш бирегеҙ әле!

* Исем­дәр үҙгәр­тел­де

ГӨЛНАЗ.